Berkay Doğan

Berkay Doğan için yazmak bir üretim biçiminden çok bir varoluş pratiğidir. Metinleri, yaşanan anların kaydı değil, yaşanırken fark edilmeyen duyguların sonradan anlaşılmasıdır. Şehir, yalnızlık ve bireyin kendisiyle konuşması yazılarının temel zeminini oluşturur.

Edebiyatı bir anlatı değil, tanıklık alanı olarak görür. Şiir onun için estetik bir biçimden çok, insanın kendine yönelttiği soruların dili haline gelir.

Arthur Rimbaud ve varoluşçu edebiyat geleneğinden etkilenmiştir. Şiirlerini oku →

Yazmak benim için bir uğraş değil, bir varoluş biçimi. Çoğu zaman bir şiir bir duygudan değil, bir sorudan doğar: İnsan neden yalnız hisseder, neden sever, neden susar ve bazen neden konuşamaz? Bu soruların cevabını bulmak için değil, onlarla birlikte yaşayabilmek için yazıyorum.

Şiirlerimde aşk, yalnızlık, toplumsal meseleler ve insanın kendisiyle olan çatışması sıkça yer alır. Hayatı olduğu gibi anlatmaktan çok, içimizde olup da çoğu zaman adını koyamadığımız duyguların izini sürüyorum. Yazdıklarım bir hikâye kurmak için değil, okurun kendi hikâyesini hatırlaması için var.

İlk kitabım Mürekkep ve Köz: Bir Şairin Hesabı, bu arayışın bir kaydıdır. Bir sonuç değil; yazma ihtiyacının, susamamanın ve kendini anlamaya çalışmanın doğal devamıdır. Her şiir, biraz daha kendime yaklaşma çabasıdır.

Benim için şiir, bir duygu anlatımı değil bir tanıklıktır. Yazdığım metinler bir hikâye kurmak için değil, varoluşun yarattığı gerilimi kayda geçirmek için vardır.

İnsan modern dünyada yalnızca yalnız değildir; aynı zamanda sessizliğe alıştırılmıştır. Şiirlerim bu sessizliğe karşı bir itirazdır. Aşk, yalnızlık, ölüm ve politik şiddet metinlerimde ayrı temalar değil, aynı varoluşun farklı yüzleridir.

Ben şiiri açıklamak için değil, fark ettirmek için yazarım. Şiir cevap değil, dikkati zorlayan bir sorudur.